President Bush heeft van de Senaat (bijna) toestemming gekregen om 700 miljard dollar belastinggeld te investeren in de economische crisis die momenteel door Amerika woedt. Dat is 5% van de totale hypotheeklasten van vandaag in de Verenigde Staten. Dat is ongeveer net zoveel als de oorlog in Irak tot op heden gekost heeft sinds die begonnen is. Dat is omgerekend 475 miljard euro. Bijna 5 keer zoveel als wat die gekke blonde uit Limburg beweert dat de Nederlandse Staat de laatste 50 jaar heeft verkwanseld aan ontwikkelingshulp.
De burgers vinden dat niet goed want het is hun geld zeggen ze: „Het zijn onze belastingscenten”. Wat moet je toch doen om zo te kunnen denken? Waar kan men dat leren? In provinciaalse rookgevulde voetbalkantines? Om als allereerste te denken dat het geld van jou is. Kijk, dat ze in de USA die malafide managers van Wall Street moeten controleren zodat die niets van die dollars kunnen opstrijken is evident. Maar om het over mijn centen te hebben?
Afgelopen week stond ik met mijn dochter in de colonnade van de tuin van Paleis Het Loo te kijken naar de billboards van de verbouwing van de boventuin. Ik had het hoogste woord. Een man en een vrouw van middelbare leeftijd stonden stiekem mee te luisteren en ik wees ze op een foto van de tuin zoals die nog in landschapstuin was te zien en vertelde dat die pas in 1975 is terug veranderd naar de oorspronkelijk baroktuin.
–Wat een avontuur, zei ik, of iets van die strekking.
–Ja, allemaal van ons belastinggeld, antwoordde de man.
Ik was sprakeloos. Waarom komt u hier met zo’n negativisme naartoe, had ik moeten vragen, maar ik kon het niet. Ik had het aplomb niet. Tegen zoveel dom gelijk was ik niet opgewassen.
–Wij waren nog wat te jong om al veel belasting te betalen, was het enige dat ik kon uitbrengen.
Maar ik had verloren. Alweer.

Nu we toch in Apeldoorn zijn graag uw aandacht voor het volgende... Aha, u weet wat ik wil zeggen. U bloost. U krijgt rode wangen. Uw adem gaat erg te keer. Ja, dat bedoelde ik ja. En het loopt nog tot 28 september, juist. U was absoluut nog van plan om te gaan? Dit weekeinde? Zozo. Wat toevallig. Naar de Royal Mile, omdat die nu zo mooi in bloei staat. Natuurlijk, een hoogtepunt. En dan snel verder naar Paleis Het Loo voor de tentoonstelling met de originele ontwerpen uit 400 jaar Europese traditie. Le Nôtre, Capability Brown, Alphand, Tersteeg, Asplund, Cramer, Tschumi, Geuze. Juist. U weet het.
En dan nog naar CODA voor wat schilderkunst. De ontdekking van Nederland. Juist. Altijd al een fan van Henk van Os geweest. Ja, ik begrijp het. Een hotelletje? Ja die zijn er. Want er is nog veel meer hé? Kröller Müller met een fototentoonstelling, de Nettenfabriek met wel drie tentoonstellingen, Radio Kootwijk. De landschapstop is daar ook ja. Op zaterdag. De ministers Jacqueline Cramer (VROM) en Gerda Verburg (Landbouw, natuur en voedselkwaliteit), de Gelderse gedeputeerde Harry Keereweer, voorzitter Ed Nijpels van de Landelijke Vereniging van Ingenieurbureaus, Elco Brinkman, voorzitter van Bouwend Nederland en tal van andere bestuurders komen naar Radio Kootwijk voor een top over het Nederlandse landschap. Volgens plan sluiten ze daar het Akkoord van Apeldoorn.
Wat dat is? Volgens Karin de Feijter van de Stichting Natuur en Milieu, een van de 34 betrokken organisaties, is het Akkoord van Apeldoorn eigenlijk geen afsluiting, maar een startpunt voor een betere toekomst voor het landschap.
Het beginpunt drie jaar geleden was het ondertekenen van het Landschapsmanifest door 34 overheden en organisaties. Dat gebeurde in navolging van een Europees manifest. Het Akkoord van Apeldoorn van zaterdag is tot stand gekomen onder voorzitterschap van Albertine van Vliet-Kuiper, burgemeester van Amersfoort en voormalig dijkgraaf van Waterschap Veluwe.
Maar u kunt ook wandelen langs de tuinenroute door de stad. En een ijsje eten in het herfstweer. En een gratis vogelhuisje meenemen als herinnering. Tot over drie jaar, ja dan is er weer een Triënnale In Apeldoorn.
PS U moet niet bellen maar gaan.

In het Museum voor Schone Kunsten in Gent loopt vanaf nu  tot 18 januari 2009 de tentoonstelling ‘Piranesi. De prentencollectie van de Universiteit Gent’. De expositie toont ongeveer 180 prenten en boeken van meester Piranesi zelf. Daarnaast worden een 70-tal prenten en boeken van kunstenaars, archeologen en architectuurcritici van de 16de tot begin 19de eeuw tentoongesteld.
Onderwerp en materiaal van de tentoonstelling is het gepubliceerde oeuvre van Piranesi, en niet zijn tekeningen en zijn gebouwen of gerealiseerde ontwerpen.
Als inleiding op de expositie toont het MSK in het Forum een selectie van neoclassicistische werken uit de eigen collectie. Het neoclassicisme was in het begin van de negentiende eeuw een belangrijke stroming in Gent, waar de interesse voor de klassieke oudheid in kringen van academici en in de officiële salons (of gewoon: tentoonstellingen) zeer groot was.
De eerste sectie van de tentoonstelling is getiteld: 'Piranesi: archeologie en inventie', de carrière van Piranesi, en accentueert in de opeenvolgende periodes van zijn leven diens voornaamste activiteit: zijn opleiding als architect, ingenieur, en tekenaar-etser in Venetië en Rome; zijn training en samenwerking met de Romeinse archeologen; zijn interventies als polemist betrokken in de strijd over de respectievelijke verdiensten van de Griekse en de Romeinse kunst; zijn ontwerpen van neoklassieke decoratie; zijn commerciële activiteit als antiquair en handelaar in archeologische vondsten…
De tweede sectie is getiteld: 'Roma antica, moderna e sacra'. Deze is gewijd aan de stadszichten- of vedute-traditie van Rome. In de loop van zijn carrière heeft Piranesi 135 grootschalige stadszichten gemaakt, aan het eind van zijn leven verzameld in twee volumes ‘Vedute di Roma’, naast vroege reeksen met kleinere zichten, en ruïnezichten opgenomen in zijn archeologische studies. Met deze voorstellingen heeft Piranesi het vroegromantisch ‘subliem’ beeld van Rome tot vandaag ingrijpend bepaald.
De derde sectie van de tentoonstelling fungeert tegelijk als een scharnier en als een eindpunt: de 14 oorspronkelijke beelden van de Carceri, in hun tweede staat, vormen een ‘enclave’ in sectie I en daar fungeren ze als de ruimtelijke ‘kern’ van de tentoonstelling. Ze vormen tegelijk het slot van het verhaal, of de kamer waar de tentoonstelling op uitloopt...
Praktische informatie is te vinden op www.mskgent.be.

Van Piranesi naar Palladio is maar een klein stapje. Twee grootmeesters, twee genieën. Alle twee gefascineerd door architectuur, door ruimte en door landschap. Alle twee afkomstig uit Veneto, gewerkt in Padua, Venetië, Vincenze. Palladio is de architect van onder meer de Villa Rotonda in Vincenze.
Van Gent naar Vincenze is wel even doorrijden maar met de mooie dagen van de herfstvakantie voor de boeg moet dat kunnen. Misschien bent u er al aan toe. Hier wat uitleg:
The exhibition on Palladio under the direction of Guido Beltramini and Howard Burns opens in Vicenza  is at Palazzo Barbaran da Porto in Vincenze and closes on 6th January 2009. It then moves to London, to the Royal Academy of Arts, from the first week of February until May 2009. After that, it is the turn of a prestigious museum in the United States to host the third and last stage of the exhibition tour.
There will be about 300 works, original drawings, paintings, sculptures, medals, books and manuscripts, coming from more than fifty European and American museums. In short, there will be:
80 handsigned drawings by Palladio, from London, Oxford, Ithaca (USA), Stockholm, Budapest and Vicenza
70 architectural drawings by great masters, like Michelangelo, Raphael, Donato Bramante, Giuliano and Antonio da Sangallo, Sansovino, Falconetto, Bartolomeo Ammannati, Inigo Jones, Giacomo Quarenghi, Le Corbusier.
40 paintings, including works by Bassano, Bramantino, El Greco, Giulio Romano, Titian, Paolo Veronese, Tintoretto, Van Dyck and Canaletto.
30 architectural models, at least half of which built specially for the exhibition
80 sculptures and architectural fragments, medals, coins, books and manuscripts
The set-up of the exhibition
The exhibition will be structured in a way to illustrate the following three aspects:
1. Life of an architect
2. The creation of a new architecture
3. An eternal Contemporary

U vindt verdere informatie op www.palladio500anni.it want ja, het is 500 jaar geleden dat hij geboren werd. Op de foto een panoramisch zicht op de stad met duidelijk herkenbaar de basiliek, ook van Palladio.

Onlangs is bekend gemaakt dat de Internationale Architectuur Biënnale Rotterdam (IABR) wordt opgenomen in de basisinfrastructuur van de cultuurnota van het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen. Daarmee wordt de IABR het internationale festival op het terrein van architectuur en stedenbouw in Nederland. Bravo en proficiat, champagne voor iedereen.
De Biënnale Rotterdam  is een tweejaarlijkse manifestatie op het gebied van architectuur, stedenbouw en landschapsarchitectuur. Opgezet als een onderzoeksbiënnale wordt iedere aflevering van de IABR gemotiveerd door een actueel sociaal-maatschappelijk vraagstuk en de impact daarvan op de architectuur. De IABR doet dat in de overtuiging dat architectuur kan en moet bijdragen aan het oplossen van een aantal van de meest complexe problemen waarmee onze maatschappij te maken heeft.

De vierde editie van de IABR, ‘Open City,’ zal plaatsvinden van 24 september 2009 tot 10 januari 2010 in Rotterdam met als thema “Open City: Designing Coexistence”.  Curator is Kees Christiaanse. Kees Christiaanse (1953) is één van de belangrijkste architecten en stedenbouwkundigen van vandaag. Hij was partner bij OMA Rotterdam en stond aan de wieg van KCAP Architects & Planners in 1989, met kantoren in Rotterdam en Zurich. Sinds 2003 is hij hoofd Architectuur en Stedenbouw van de Zwitserse Eidgenössische Technische Hochschule, de ETH in Zürich, en gastdocent aan de London School of Economics. Hij is actief betrokken bij stedelijke projecten zoals de ontwikkeling van de havengebieden in Amsterdam, Rotterdam en Hamburg, en is bezig met het ontwerpen van een ‘stedelijke kraamkamer’ in Londen voor het Olympic Legacy Masterplan.
Hoe kan de stedenbouwer bijdragen aan een samenleving waarin verscheidenheid en interactie samengaan? ‘Open City: Designing Coexistence,’ onderzoekt, documenteert en ontwerpt strategieën en concrete projecten voor het samenleven in de steden van vandaag.
Open City moet daarbij niet letterlijk worden opgevat als een (ideale) stad, maar als een voorwaarde – een balans tussen integrerende en segregerende krachten die mensen uit verschillende culturen en met verschillende levensstijlen in staat stelt om samen te leven en samen te werken. Deze balans zien we steeds meer verstoord door maatschappelijke segregatie, functionele differentiatie en ruimtelijke versnippering. De verscheidenheid die ooit de voedingsbodem was voor de dynamiek van de stad lijkt nu haar grootste bedreiging; de stad hapert als integratiemachine.
Om de Open City te behouden moeten stedenbouwers haar dus opnieuw onderzoeken om zo tot voorstellen voor concrete strategieën en projecten te komen. Dit is de taak die de vierde IABR zich heeft gesteld.
De curator heeft zes internationale expertteams, de subcuratoren, uitgekozen om te werken in zes situaties waarin de geografische, ruimtelijke, typologische en sociaal-culturele omstandigheden de meest opvallende kwaliteiten en mogelijkheden van de Open City vertonen:
1. Community (USA): Interboro, New York
2. Collective (Russia: Moscow, Perm): Bart Goldhoorn/Project Russia
3. Refuge (Istanbul, Beirut, Amman, Cairo, Dubai): Philipp Misselwitz, Can Altay, Istanbul
4. Squat (Addis Ababa, Sao Paolo): Jörg Stollmann, visiting Professor of urban design, TU Berlin
5. Diaspora (wordt later aangekondigd)
6. The Maakbare Samenleving: Crimson Architectural Historians, Rotterdam
Op de afbeelding het masterplan voor Müllerpier van Christiaanse te Rotterdam.

Ieder van ons zal een fan zijn van het werk van Blaeu. Inderdaad ligt de Atlas ook hier op de redactietafel. Wij kijken wat nostalgisch terug op die Atlas maar voor iedereen in die tijd ging de wereld voor het eerst open.
Tot en met 23 november is bij de Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam de tentoonstelling 'Atlas Maior. De wereld van Blaeu' te bezichtigen. Met reden is de Atlas Maior opgenomen in de Canon van Nederland. Met zijn bijna zeshonderd kaarten in negen tot twaalf delen overtreft deze atlas in omvang, kwaliteit en geografische dekking alles wat er tot dan toe op dit gebied was verschenen.

De tentoonstelling laat alle exemplaren van de Atlas Maior uit de Bijzondere Collecties zien, en daarnaast een grote collectie losse Blaeu-kaarten. Ze kunnen worden vergeleken met uitgaven van voorlopers, tijdgenoten en navolgers. Zo zijn er atlassen van Amsterdamse concurrenten als Johannes Janssonius en Frederick de Wit. Verder worden atlassen van Claudius Ptolemaeus getoond, met wereldkaarten uit de klassieke oudheid. Ook journalen van de eerste reis naar Indië en het verslag en de kaart van de noodlottige ontdekkingstocht van Willem Barentsz liggen in de tentoonstelling.
In de Gouden Eeuw kwamen de handel en zeevaart in Amsterdam tot grote bloei. De VOC werd opgericht, nieuwe zeeroutes werden verkend en ontdekkingsreizen leverden behalve veel geld ook nieuwe geografische kennis op. Het wereldbeeld werd daardoor steeds verder ‘opgerekt' en verbeterd. In de ontwikkeling en verspreiding van dat wereldbeeld speelde de Amsterdamse cartografie een grote rol. Een hoogtepunt vormde de Atlas Maior of Grooten Atlas, vanaf 1662 in verschillende edities en talen op de markt gebracht door de Amsterdamse drukker, uitgever en kaartenmaker Joan Blaeu.
Kijk voor bijzonderheden op de website en ontdek dat ze op de Universiteit van Amsterdam nog veel meer boeiende tentoonstellingen hebben.